Akademia
Młodych Uczonych

Uzyskał stopień doktora nauk medycznych w Zakładzie Biochemii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, na którym obecnie zajmuje pozycję profesora. Celem jego badań jest scharakteryzowanie nowych mechanizmów molekularnych, które mogą stać się celem dla leków o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwbiegunkowym. Do jego głównych zainteresowań należy patofizjologia nieswoistych chorób zapalnych jelit (NZJ) oraz zespołu jelita drażliwego (IBS). Poza tym Prof. Maciej Sałaga zajmuje się rolą regulacji aktywności białek G w przewodzie pokarmowym. Interesują go przede wszystkim białka z rodziny RGS i ich wpływ na endogenne układy receptorowe (kanabinoidowy, opioidowy i serotoninowy). Jego warsztat badawczy obejmuje przede wszystkim zwierzęce modele NZJ, bólu trzewnego, biegunki, choroby wrzodowej żołądka oraz cukrzycy typu 2. Prof Maciej Sałaga jest współautorem 80 artykułów w międzynarodowych czasopismach. Indeks H = 28, całkowita liczba cytowań 1417. Był również mówcą na licznych konferencjach takich jak, European Opioid Conference 2013, Guildford, UK, VIIth Joint Meeting on Medicinal Chemistry 2013 Lublin, Polska and United European Gastroenterology Week 2016, Wiedeń, Austria.

W latach 2018-2020 był członkiem Young Talent Group w Europejskiej Unii Gastroenterologicznej.

Odbył staże zagraniczne w następujących ośrodkach:

Neurobiology Research Unit, University of Copenhagen, Copenhagen, Denmark.

Chemistry and Medical Neuroengineering Independent Unit, Medical University of Lublin, Lublin, Poland.

Department of Neuroscience, The Scripps Research Institute, Jupiter, FL, USA.

Vanderbilt University Medical Center, Nashville, TN, USA.

Jest Profesorem Politechniki Śląskiej w Katedrze Podstaw Konstrukcji Maszyn. Magisterium na kierunku Mechanika i Budowa Maszyn ukończył z wyróżnieniem na Politechnice Śląskiej w 2008 roku. W 2012 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską w dyscyplinie Mechanika, a w 2015 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie Budowa i Eksploatacja Maszyn w zakresie badań nieniszczących materiałów na tejże uczelni. Od 2023 roku jest liderem Zespołu Badawczego ds. Oceny Integralności Elementów Konstrukcyjnych (Structural Integrity Assessment Research Group).

Do głównych zainteresowań naukowych Prof. Katunina należą zagadnienia zmęczenia i pękania materiałów kompozytowych, w tym efekty cieplne występujące w tych procesach, badania nieniszczące materiałów oraz metody identyfikacji uszkodzeń, metody analizy sygnałów i obrazów w zastosowaniu do przetwarzania wyników badań nieniszczących, wielofunkcyjne materiały kompozytowe m.in. do zastosowań w statkach powietrznych. Od ponad 15 lat aktywnie zajmuje się popularyzacją nauki, głównie w zakresie geometrii fraktalnej, którą również zajmuje się naukowo.

Prof. Andrzej Katunin kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych finansowanych ze środków MNiSW, NCN, NCBiR, FNP, NAWA oraz DFG (Niemiecka Wspólnota Badawcza). W ramach swoich prac naukowo-badawczych odbył kilka staży w ośrodkach zagranicznych: trzy krótkoterminowe staże w TU Dresden (Niemcy) w ramach stypendium START FNP oraz realizowanych projektów w latach 2009, 2012 i 2013; roczny staż (4 krótkoterminowe wizyty) w University of Porto (Portugalia) w ramach realizacji programu Mentoring FNP w latach 2013-2014; półroczny staż w University of Lisbon (Portugalia) w ramach programu im. Bekkera finansowanego ze środków NAWA w latach 2020-2021, miesięczny staż w École Centrale de Nantes (Francja) w ramach stypendium rządu francuskiego w 2021 roku, miesięczny staż w Technical University of Kosice (Słowacja) finansowany ze środków rządu słowackiego w 2024 roku oraz miesięczny staż w Xi’an Jiaotong University (Chiny) zrealizowany w ramach środków IDUB Politechniki Śląskiej w 2025 roku. Prof. Andrzej Katunin był wielokrotnie nagradzany za swoją działalność naukową i popularyzatorską. Uzyskał m.in. nagrody FIATa za pracę magisterską (2009) i doktorską (2013), dwukrotnie uzyskał stypendium START FNP (2012, 2013), a także uzyskał nagrodę naukową Polityki w dziedzinie nauk technicznych (2017) oraz stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców (2018). W 2023 roku uzyskał tytuł Srebrnego Inżyniera w plebiscycie czasopisma Przegląd Techniczny, a w 2024 roku został odznaczony przez Prezydenta RP Brązowym Krzyżem Zasługi za działalność naukowo-badawczą. Był także jedenastokrotnie nagrodzony przez Rektora Politechniki Śląskiej za działalność naukową, organizacyjną i dydaktyczną. W ramach działalności popularyzatorskiej uzyskał dwukrotnie wyróżnienie za artykuł popularno-naukowy w konkursie „Skomplikowane i proste” organizowanego przez czasopismo Forum Akademickie (2010, 2012), uzyskał 3. miejsce w konkursie popularyzatorskim INTER FNP (2015) oraz został laureatem konkursu Popularyzator Nauki w kategorii Naukowiec (2018). Obecnie jest członkiem kilku kapituł w konkursach popularno-naukowych o zasięgu lokalnym i krajowym. Jest członkiem European Society for Composite Materials, Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych oraz Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Technicznej oraz członkiem kolegiów redakcyjnych czasopism Mechanics of Composite Materials, Shock and Vibration, Journal of Composites Sciences, Diagnostyka, Journal of KONBiN.

Wyniki swoich badań aktywnie publikuje w czasopismach i wydawnictwach zwartych, jest autorem ponad 100 prac w wydawnictwach indeksowanych w bazie WoS oraz 6 książek, w tym jednej popularno-naukowej. Więcej informacji można znaleźć na profilach ResearchGate oraz LinkedIn.

Jest profesorom instytutu w Instytucie Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią Polskiej Akademii Nauk (IGSMiE PAN) w Krakowie. Pełni funkcję kierownika Pracowni Surowców Biogenicznych, której jest założycielką. Od 2022r. Zastępca Dyrektora Krakowskiej Interdyscyplinarnej Szkoły Doktorskiej w IGSMiE PAN. Od 2016r. związana z Wydziałem Zarządzania AGH Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Tytuł licencjata (2008r.) oraz magistra (2010r.) z zakresu ochrony środowiska oraz licencjata z zakresu zarządzania (2011r.) uzyskała na Uniwersytecie Humanistyczno-Przyrodniczym im. Jana Długosza w Częstochowie. Tytuł magistra z zakresu zarządzania (specjalizacja zarządzanie projektem międzynarodowym) uzyskała w Politechnice Częstochowskiej (2013r.). Doktor nauk technicznych w dyscyplinie inżynieria środowiska (Politechnika Częstochowska, 2015r.). Doktor habilitowana nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka (Politechnika Śląska, 2021r.).

Dr hab. Marzena Smol-Aruszanjan prowadzi interdyscyplinarne badania z zakres zarządzania i inżynierii środowiska, dotyczące innowacyjnych technologii odzysku surowców (w tym fosforu), odzysku wody, oczyszczania ścieków, gospodarki odpadami zgodnie z założeniami gospodarki o obiegu zamkniętym (GOZ). Ponadto, zajmuje się edukacją ekologiczną z zakresu GOZ różnych grup interesariuszy (dzieci i młodzieży, studentów i doktorantów, specjalistów).

Kierownik, koordynator i wykonawca kilkudziesięciu projektów międzynarodowych (H2020, NAWA, INTERREG) i krajowych (NCBiR, NCN). Obecnie jest kierownikiem kilku projektów międzynarodowych, realizowanych w ramach NAWA, H2020 oraz Grantów Wyszehradzkich. Odbyła kilka staży naukowych (Indie, Niemcy, Belgia, Finlandia), w tym w ramach Programu stypendialnego im. M. Bekkera dla młodych naukowców (NAWA, 2019r.). Była członkiem Międzyresortowego Zespołu ds. GOZ, powołanego przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii (2016r.). Zajęła pierwsze miejsce w rankingu pracowników naukowych IGSMiE PAN w 2021r. Jest laureatką kilkunastu nagród z tytułu najlepszych prezentacji podczas konferencji krajowych i międzynarodowych oraz nagród i wyróżnień za działalność naukową i publikacyjną. Od 2018r. jest członkiem Rady Naukowej IGSMiE PAN. Ekspert w Polskim Centrum Akredytacji – ocena jednostek inspekcyjnych w ramach Programu Weryfikacji Technologii Środowiskowych (ETV), od 2017r. Bierze udział w wielu zespołach eksperckich i konkursowych, w tym dla Komisji Europejskiej, NCBiR i FNP. Laureatka Stypendium Ministra Nauki dla wybitnych młodych naukowców (2019r.), Nagrody Springer Nature Highlights 2020, Nagrody „Naukowiec Przyszłości„ w kategorii Nauki ścisłe i techniczne dla innowacyjnej przyszłości 2021, Nagrody „Ambasador Innowacyjności” 2021.

Autorka i współautorka ponad 120 prac naukowych (w tym 1 autorskiej Monografii oraz 58 publikacji z listy JCR) więcej informacji można znaleźć na profilu ResearchGate – https://www.researchgate.net/profile/Marzena-Smol

Pracuje na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego. W 2007 r. ukończył z wyróżnieniem studia magisterskie, a w 2013 r. uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo. W roku 2018 uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo. Jest stypendystą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej i Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Pełni funkcję Kierownika Katedry Inżynierii Materiałów i Procesów Budowlanych.

Jego zainteresowania badawcze dotyczą m.in. inżynierii materiałów budowlanych, badań nieniszczących, inżynierii powierzchni, procesów budowlanych oraz sztucznej inteligencji.

Jego dotychczasowy opublikowany dorobek naukowy liczy ponad 150 prac, w tym ponad 70 artykułów w czasopismach znajdujących się w bazie Journal Citation Reports (JCR). Ma kilkaset cytowań w bazie Web of Science. Jest członkiem zespołu edytorów czasopism Structural Concrete (Wiley), Buildings (MDPI) oraz Metaheuristic Computing and Applications (Techno Press).

Odbywał staże naukowe w The University of Liverpool w Wielkiej Brytanii, we Francji w Laboratoire de Tribologie et Dynamique des Systemes w Ecole Centrale de Lyon, w University of Porto w Portugalii, w Brandenburgische Technische Universität Cottbus-Senftenberg w Niemczech oraz w La Trobe University w Australii.

Obecnie kieruje dwoma projektami badawczymi „Preludium Bis” finansowanymi przez Narodowe Centrum Nauki oraz projektem „Lider” finansowanym przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.

W 2021 r. otrzymał medal Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa im. Wacława Żenczykowskiego za osiągnięcia naukowo-techniczne w dziedzinie budownictwa.

Więcej informacji tutaj: https://k82.pwr.edu.pl/pracownicy/lukasz-sadowski

Uzyskał stopień doktora nauk medycznych w Zakładzie Biochemii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, na którym obecnie zajmuje pozycję profesora. Celem jego badań jest scharakteryzowanie nowych mechanizmów molekularnych, które mogą stać się celem dla leków o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwbiegunkowym. Do jego głównych zainteresowań należy patofizjologia nieswoistych chorób zapalnych jelit (NZJ) oraz zespołu jelita drażliwego (IBS). Poza tym Prof. Maciej Sałaga zajmuje się rolą regulacji aktywności białek G w przewodzie pokarmowym. Interesują go przede wszystkim białka z rodziny RGS i ich wpływ na endogenne układy receptorowe (kanabinoidowy, opioidowy i serotoninowy). Jego warsztat badawczy obejmuje przede wszystkim zwierzęce modele NZJ, bólu trzewnego, biegunki, choroby wrzodowej żołądka oraz cukrzycy typu 2. Prof Maciej Sałaga jest współautorem 80 artykułów w międzynarodowych czasopismach. Indeks H = 28, całkowita liczba cytowań 1417. Był również mówcą na licznych konferencjach takich jak, European Opioid Conference 2013, Guildford, UK, VIIth Joint Meeting on Medicinal Chemistry 2013 Lublin, Polska and United European Gastroenterology Week 2016, Wiedeń, Austria.

W latach 2018-2020 był członkiem Young Talent Group w Europejskiej Unii Gastroenterologicznej.

Odbył staże zagraniczne w następujących ośrodkach:

Neurobiology Research Unit, University of Copenhagen, Copenhagen, Denmark.

Chemistry and Medical Neuroengineering Independent Unit, Medical University of Lublin, Lublin, Poland.

Department of Neuroscience, The Scripps Research Institute, Jupiter, FL, USA.

Vanderbilt University Medical Center, Nashville, TN, USA.

Jest Profesorem Politechniki Śląskiej w Katedrze Podstaw Konstrukcji Maszyn. Magisterium na kierunku Mechanika i Budowa Maszyn ukończył z wyróżnieniem na Politechnice Śląskiej w 2008 roku. W 2012 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską w dyscyplinie Mechanika, a w 2015 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie Budowa i Eksploatacja Maszyn w zakresie badań nieniszczących materiałów na tejże uczelni. Od 2023 roku jest liderem Zespołu Badawczego ds. Oceny Integralności Elementów Konstrukcyjnych (Structural Integrity Assessment Research Group).

Do głównych zainteresowań naukowych Prof. Katunina należą zagadnienia zmęczenia i pękania materiałów kompozytowych, w tym efekty cieplne występujące w tych procesach, badania nieniszczące materiałów oraz metody identyfikacji uszkodzeń, metody analizy sygnałów i obrazów w zastosowaniu do przetwarzania wyników badań nieniszczących, wielofunkcyjne materiały kompozytowe m.in. do zastosowań w statkach powietrznych. Od ponad 15 lat aktywnie zajmuje się popularyzacją nauki, głównie w zakresie geometrii fraktalnej, którą również zajmuje się naukowo.

Prof. Andrzej Katunin kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych finansowanych ze środków MNiSW, NCN, NCBiR, FNP, NAWA oraz DFG (Niemiecka Wspólnota Badawcza). W ramach swoich prac naukowo-badawczych odbył kilka staży w ośrodkach zagranicznych: trzy krótkoterminowe staże w TU Dresden (Niemcy) w ramach stypendium START FNP oraz realizowanych projektów w latach 2009, 2012 i 2013; roczny staż (4 krótkoterminowe wizyty) w University of Porto (Portugalia) w ramach realizacji programu Mentoring FNP w latach 2013-2014; półroczny staż w University of Lisbon (Portugalia) w ramach programu im. Bekkera finansowanego ze środków NAWA w latach 2020-2021, miesięczny staż w École Centrale de Nantes (Francja) w ramach stypendium rządu francuskiego w 2021 roku, miesięczny staż w Technical University of Kosice (Słowacja) finansowany ze środków rządu słowackiego w 2024 roku oraz miesięczny staż w Xi’an Jiaotong University (Chiny) zrealizowany w ramach środków IDUB Politechniki Śląskiej w 2025 roku. Prof. Andrzej Katunin był wielokrotnie nagradzany za swoją działalność naukową i popularyzatorską. Uzyskał m.in. nagrody FIATa za pracę magisterską (2009) i doktorską (2013), dwukrotnie uzyskał stypendium START FNP (2012, 2013), a także uzyskał nagrodę naukową Polityki w dziedzinie nauk technicznych (2017) oraz stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców (2018). W 2023 roku uzyskał tytuł Srebrnego Inżyniera w plebiscycie czasopisma Przegląd Techniczny, a w 2024 roku został odznaczony przez Prezydenta RP Brązowym Krzyżem Zasługi za działalność naukowo-badawczą. Był także jedenastokrotnie nagrodzony przez Rektora Politechniki Śląskiej za działalność naukową, organizacyjną i dydaktyczną. W ramach działalności popularyzatorskiej uzyskał dwukrotnie wyróżnienie za artykuł popularno-naukowy w konkursie „Skomplikowane i proste” organizowanego przez czasopismo Forum Akademickie (2010, 2012), uzyskał 3. miejsce w konkursie popularyzatorskim INTER FNP (2015) oraz został laureatem konkursu Popularyzator Nauki w kategorii Naukowiec (2018). Obecnie jest członkiem kilku kapituł w konkursach popularno-naukowych o zasięgu lokalnym i krajowym. Jest członkiem European Society for Composite Materials, Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych oraz Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Technicznej oraz członkiem kolegiów redakcyjnych czasopism Mechanics of Composite Materials, Shock and Vibration, Journal of Composites Sciences, Diagnostyka, Journal of KONBiN.

Wyniki swoich badań aktywnie publikuje w czasopismach i wydawnictwach zwartych, jest autorem ponad 100 prac w wydawnictwach indeksowanych w bazie WoS oraz 6 książek, w tym jednej popularno-naukowej. Więcej informacji można znaleźć na profilach ResearchGate oraz LinkedIn.

Jest profesorom instytutu w Instytucie Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią Polskiej Akademii Nauk (IGSMiE PAN) w Krakowie. Pełni funkcję kierownika Pracowni Surowców Biogenicznych, której jest założycielką. Od 2022r. Zastępca Dyrektora Krakowskiej Interdyscyplinarnej Szkoły Doktorskiej w IGSMiE PAN. Od 2016r. związana z Wydziałem Zarządzania AGH Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Tytuł licencjata (2008r.) oraz magistra (2010r.) z zakresu ochrony środowiska oraz licencjata z zakresu zarządzania (2011r.) uzyskała na Uniwersytecie Humanistyczno-Przyrodniczym im. Jana Długosza w Częstochowie. Tytuł magistra z zakresu zarządzania (specjalizacja zarządzanie projektem międzynarodowym) uzyskała w Politechnice Częstochowskiej (2013r.). Doktor nauk technicznych w dyscyplinie inżynieria środowiska (Politechnika Częstochowska, 2015r.). Doktor habilitowana nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka (Politechnika Śląska, 2021r.).

Dr hab. Marzena Smol-Aruszanjan prowadzi interdyscyplinarne badania z zakres zarządzania i inżynierii środowiska, dotyczące innowacyjnych technologii odzysku surowców (w tym fosforu), odzysku wody, oczyszczania ścieków, gospodarki odpadami zgodnie z założeniami gospodarki o obiegu zamkniętym (GOZ). Ponadto, zajmuje się edukacją ekologiczną z zakresu GOZ różnych grup interesariuszy (dzieci i młodzieży, studentów i doktorantów, specjalistów).

Kierownik, koordynator i wykonawca kilkudziesięciu projektów międzynarodowych (H2020, NAWA, INTERREG) i krajowych (NCBiR, NCN). Obecnie jest kierownikiem kilku projektów międzynarodowych, realizowanych w ramach NAWA, H2020 oraz Grantów Wyszehradzkich. Odbyła kilka staży naukowych (Indie, Niemcy, Belgia, Finlandia), w tym w ramach Programu stypendialnego im. M. Bekkera dla młodych naukowców (NAWA, 2019r.). Była członkiem Międzyresortowego Zespołu ds. GOZ, powołanego przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii (2016r.). Zajęła pierwsze miejsce w rankingu pracowników naukowych IGSMiE PAN w 2021r. Jest laureatką kilkunastu nagród z tytułu najlepszych prezentacji podczas konferencji krajowych i międzynarodowych oraz nagród i wyróżnień za działalność naukową i publikacyjną. Od 2018r. jest członkiem Rady Naukowej IGSMiE PAN. Ekspert w Polskim Centrum Akredytacji – ocena jednostek inspekcyjnych w ramach Programu Weryfikacji Technologii Środowiskowych (ETV), od 2017r. Bierze udział w wielu zespołach eksperckich i konkursowych, w tym dla Komisji Europejskiej, NCBiR i FNP. Laureatka Stypendium Ministra Nauki dla wybitnych młodych naukowców (2019r.), Nagrody Springer Nature Highlights 2020, Nagrody „Naukowiec Przyszłości„ w kategorii Nauki ścisłe i techniczne dla innowacyjnej przyszłości 2021, Nagrody „Ambasador Innowacyjności” 2021.

Autorka i współautorka ponad 120 prac naukowych (w tym 1 autorskiej Monografii oraz 58 publikacji z listy JCR) więcej informacji można znaleźć na profilu ResearchGate – https://www.researchgate.net/profile/Marzena-Smol

Pracuje na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego. W 2007 r. ukończył z wyróżnieniem studia magisterskie, a w 2013 r. uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo. W roku 2018 uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo. Jest stypendystą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej i Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Pełni funkcję Kierownika Katedry Inżynierii Materiałów i Procesów Budowlanych.

Jego zainteresowania badawcze dotyczą m.in. inżynierii materiałów budowlanych, badań nieniszczących, inżynierii powierzchni, procesów budowlanych oraz sztucznej inteligencji.

Jego dotychczasowy opublikowany dorobek naukowy liczy ponad 150 prac, w tym ponad 70 artykułów w czasopismach znajdujących się w bazie Journal Citation Reports (JCR). Ma kilkaset cytowań w bazie Web of Science. Jest członkiem zespołu edytorów czasopism Structural Concrete (Wiley), Buildings (MDPI) oraz Metaheuristic Computing and Applications (Techno Press).

Odbywał staże naukowe w The University of Liverpool w Wielkiej Brytanii, we Francji w Laboratoire de Tribologie et Dynamique des Systemes w Ecole Centrale de Lyon, w University of Porto w Portugalii, w Brandenburgische Technische Universität Cottbus-Senftenberg w Niemczech oraz w La Trobe University w Australii.

Obecnie kieruje dwoma projektami badawczymi „Preludium Bis” finansowanymi przez Narodowe Centrum Nauki oraz projektem „Lider” finansowanym przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.

W 2021 r. otrzymał medal Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa im. Wacława Żenczykowskiego za osiągnięcia naukowo-techniczne w dziedzinie budownictwa.

Więcej informacji tutaj: https://k82.pwr.edu.pl/pracownicy/lukasz-sadowski

Socjolożka, antropolożka społeczna, adiunktka w Zakładzie Socjologii Wsi Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN. Doktorat obroniła w Instytucie Socjologii UW w 2015 roku. Zajmuje się historią społeczną i antropologią spółdzielczości, socjologią rolnictwa, dezagraryzacją. Jest autorką dwutomowej pracy p.t. „Społem 1906-1939. Idea, ludzie organizacja” (2017). Wraz z Bartłomiejem Błesznowskim redagowała 12-tomową serię naukową „Kooperatyzm” dokumentującą zapomniane dziedzictwo polskiego ruchu spółdzielczego i związanej z nim myśli społecznej. Współpracowała z Max Planck Institut fuer Soziale Anthropologie w Halle/Saale.

Moje zainteresowania naukowe skupiają się na ekologii lasu, a w szczególności mechanizmach odpowiedzialnych za regeneracje drzew. W centralnym punkcie znajdują się lata nasienne. Wiele roślin, w tym większość gatunków lasotwórcznych naszego obszaru świata, produkuje nasiona raz na kilka lat, w sposób zmasowany i zsynchronizowany na dużych obszarach (nawet sub-kontynentalnych). Zjawisko to odgrywa kluczową rolę zarówno dla odnowień lasów jak i funkcjonowania sieci pokarmowych.

Doktorat obroniłem w 2017 roku na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Odbyłem szereg staży naukowych między innymi w takich instytucjach jak Harvard Forest (USA), University Autonoma de Barcelona (Hiszpania), oraz Université Grenoble Alpes (Francja). Kierowałem bądź kieruje pięcioma grantami NCN, jestem też partnerem w grantach zagranicznych instytucji, np. brytyjskiego NERC. Za swoją pracę byłem wielokrotnie nagradzany, min. Nagrodą Naukową Miasta Poznań, Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych naukowców, Stypendium Start FNP.

Jest profesorem uczelni w Zakładzie Chemii Nieorganicznej na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Stopień naukowy doktora nauk chemicznych uzyskał on w 2014 roku po ukończeniu studiów doktoranckich na Wydziale Chemii UJ, realizowanych w ramach Międzynarodowych Projektów Doktoranckich (MPD), programu finansowanego ze środków UE przez Fundusz na rzecz Nauki Polskiej. Promotorem jego pracy doktorskiej była prof. dr hab. Barbara Sieklucka, zaś praca dotyczyła projektowania, syntezy i badania magnesów molekularnych opartych na jonach oktacyjanometalanowych. W ramach programu MPD, dr hab. Szymon Chorąży odbył 14-miesięczny staż badawczy w Zespole Chemii Fizycznej Ciała Stałego kierowanym przez prof. Shin-ichi Ohkoshiego na Wydziale Chemii Uniwersytetu Tokijskiego (Japonia). Po uzyskaniu stopnia doktora, w latach 2014-2016, dr hab. Szymon Chorąży był asystentem we wspomnianym zespole prof. Ohkoshiego na Uniwersytecie Tokijskim. Od 2016 roku był asystentem badawczym na Wydziale Chemii UJ, prowadząc pracę naukową w Zespole Nieorganicznych Materiałów Molekularnych kierowanym przez prof. dr hab. Barbarę Sieklucką, a od 2021 roku w założonej przez siebie Grupie Wielofunkcyjnych Materiałów Luminescencyjnych, od 2022 roku pracuje na stanowisku profesora uczelni. W 2019 roku uzyskał on habilitację w dyscyplinie nauki chemiczne za osiągnięcie naukowe pt. Kompleksy cyjanowe metali przejściowych w konstrukcji fotoluminescencyjnych magnesów molekularnych i unikalnych układów spin crossover. Dr hab. Szymon Chorąży swoją pracę badawczą realizował w ramach kierowanych przez siebie grantów badawczych, w tym Iuventus Plus Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz grantów Narodowego Centrum Nauki: Sonata-11, Opus-15, Sonata Bis-9 oraz Opus-21. Od 2022 roku dr hab. Szymon Chorąży rozpocznie realizację grantu badawczego LUMIFIELD finansowanego przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych (ERC Starting Grant). Tematyka badawcza dr hab. Szymona Chorążego obejmuje projektowanie, syntezę i charakterystykę fizykochemiczną wielofunkcyjnych materiałów molekularnych do konstrukcji zaawansowanych urządzeń magnetycznych, optycznych i elektronicznych, w tym pamięci magnetycznych i optycznych oraz wysoce czułych sensorów. W szczególności dr hab. Szymon Chorąży, wraz z młodszymi współpracownikami ze swojej grupy badawczej, pracuje na konstrukcją wielofunkcyjnych materiałów luminescencyjnych łączących zjawisko emisji światła z właściwościami magnetycznymi i elektrycznymi, chiralnością oraz wrażliwością na bodźce fizyczne i chemiczne. Dorobek naukowy dr hab. Szymona Chorążego obejmuje 75 publikacji w uznanych czasopismach z listy JCR o średnim współczynniku Impact Factor równym 7.0, łącznie cytowanych ok. 1850 razy. Pełnił on rolę pierwszego autora lub autora do korespondencji w 50 artykułach, wśród których są liczne prace w tak renomowanych czasopismach chemicznych jak Journal of the American Chemical Society czy Angewandte Chemie International Edition. Dr hab. Szymon Chorąży jest laureatem Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców, Stypendium START Funduszu na rzecz Nauki Polskiej dla wybitnych młodych uczonych, Nagrody Starting Career Talk Grant dla 10 najbardziej obiecujących młodych naukowców w dziedzinie magnetyzmu molekularnego przyznawanej przez komitet naukowy Europejskiej Konferencji Magnetyzmu Molekularnego oraz Nagrody Naukowej im. Włodzimierz Kołosa w dziedzinie chemii przyznawanej przez Wydział III PAN za osiągnięcie naukowe dla naukowca przed 40 rokiem życia.

Więcej informacji na stronie internetowej grupy badawczej: http://multilumimater.pl/

rofesor Instytutu Matematycznego Polskiej Akademii Nauk, pracuje w Oddziale krakowskim gdzie
prowadzi grupę badawczą z matematyki dyskretnej. Laureat nagrody im. Wacława Sierpińskiego oraz nagrody magazynu “Polityka” w kategorii nauk ścisłych. Stypendysta Programu Fulbrighta, Fundacji na rzecz Nauki Polskiej oraz Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Pracę magisterską i doktorat napisał pod kierunkiem prof. Piotra Śniadego i obronił na Uniwersytecie Wrocławskim. Następnie pracował na Uniwersytecie Paryskim VII, na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, oraz prowadził badania na University of California San Diego jako visiting scholar w ramach programu STEM Impact Award Fundacji Fulbrighta. Specjalizuje się w kombinatoryce algebraicznej i enumeratywnej której metody i wyniki stosuje do rozwiązania problemów w innych dziedzinach matematyki i fizyki, min. w probabilistyce, teorii reprezentacji, geometrii enumeratywnej oraz fizyce statystycznej.

Więcej informacji: https://www.impan.pl/~mdolega/.

Jestem biologiem ewolucyjnym i biostatystykiem zajmującym się przede wszystkim genetyką ilościową, wpływem zmian środowiska na potencjał ewolucyjny cech organizmów, oraz ewolucyjną historią szczególnych cech takich jak np. strategie rozrodcze czy sygnalizacja z wykorzystaniem koloru. W swojej pracy wykorzystuję zarówno badania na dzikich zwierzętach (swoje prace terenowe prowadziłem do tej pory m.in. w Szwecji, Kostaryce czy Australii), jak i nowoczesne metody obliczeniowe i modelowanie matematyczne. Obok badań empirycznych zajmuję się także meta-analizą – czyli syntezą istniejących wyników badań, pozwalającą wyciągać szersze wnioski – oraz tzw. reprodukowalnością badań naukowych oraz budowaniem środowiska Open Science.

Swój doktorat obroniłem w 2012 na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od tamtej pory pracowałem zarówno na UJ w Krakowie, jak i za granicą odbywając kilka długoterminowych staży naukowych (Szwecja, Szwajcaria, Australia). Aktualnie jestem zatrudniony w Instytucie Nauk o Środowisku UJ. Poza czystą nauką zajmuję się także popularyzacją wiedzy naukowej – tworzę popularnonaukowe filmy, treści z pogranicza sztuki i nauki, stale współpracuję z Tygodnikiem Powszechnym, Przekrojem, wydawnictwem CCPress. Opublikowałem kilka książek, ostatnia (“Czarne Lato. Australia płonie”) ukazała się w 2021 r. w wydawnictwie Czarne.

Doktor habilitowany Dawid Dudkowski jest absolwentem kierunku matematyka na Wydziale FTIMS Politechniki Łódzkiej. Swoją pracę naukową rozpoczął jako doktorant w Katedrze Dynamiki Maszyn Wydziału Mechanicznego PŁ, gdzie obronił rozprawę doktorską z mechaniki, jak również uzyskał stopień doktora habilitowanego z inżynierii mechanicznej. Obecnie zajmuje on stanowisko profesora uczelni, prowadząc zarówno badania naukowe, jak i zajęcia dydaktyczne.

Profesor Dudkowski interesuje się szeroko rozumianą problematyką dynamiki nieliniowej, ze szczególnym uwzględnieniem jej rozwoju i zastosowań w układach mechanicznych. Do jego zainteresowań naukowych zaliczyć można badanie zjawisk synchronizacji i stanów chimerycznych w układach sprzężonych oscylatorów (w szczególności opartych o wahadła), ukryte atraktory systemów multistabilnych, czy nowoczesne metody probabilistyczne analizy układów nieliniowych.

W czasie swojej kariery naukowej profesor Dudkowski opublikował ponad 30 artykułów z listy JCR, kierował dwoma projektami Narodowego Centrum Nauki (projekt Preludium i projekt Sonata) oraz był beneficjentem licznych nagród i stypendiów, w tym Stypendium START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2017) oraz Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców (lata 2020-2023).

Pracuje w Zakładzie Fizyki Mezoskopowej na Wydziale Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuje się fizyką teoretyczną, w szczególności teorią fazy skondensowanej w obszarze niskowy-miarowym. Odbyła staż naukowy w takich instytucjach jak, Institut fur Physik, Martin Luther Universitat, Halle, Unité Mixte de Physique CNRS/Thales – Université Paris-Saclay, oraz Departamento de Química-Física, Universidad del Pais Vasco, Bilbao.

Na Wydziale Fizyki UAM uzyskała tytuł magistra (2009r.) oraz stopień doktora (2013r.) i doktora habilitowanego (2020r.) Jej zainteresowania naukowe obejmują szeroko rozumianą spintronikę, czyli obszar z pogranicza fizyki materii skondensowanej, nanomagnetyzmu oraz inżynierii materiałowej. W swoich badaniach zajmuje się teorią zależnego od spinu transportu elektronowego w heterostrukturach półprzewodnikowych, materiałach dwuwymiarowych typu grafen, heterostrukturach van-der-Waalsa oraz w topologicznych izolatorach. W szczególności specjalizuje się w opisie efektów transportowych indukowanych oddziaływaniami spinowo-orbitalnymi.

Anna Dyrdał jest współautorem kilkudziesięciu artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach z listy JCR. Była (lub jest) kierownikiem projektów badawczych finansowanych przez NCN, MNiSW (Iuventus Plus), oraz Uniwersytet im. Adama Mickiewicza. Obecnie kieruje dużym projektem finansowanym z Norweskiego Mechanizmu Finansowego, w ramach którego wraz z 12 osobowym zespołem zajmuje się badaniami spinowych i transportowych własności nowych niskowymiarowych materiałów kwantowych. Jej badania zostały wyróżnione kilkoma prestiżowymi stypendiami, w tym Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla Młodych Naukowców,  Stypendium Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (Program START), Stypendium Miasta Poznania, oraz Stypendium Rządu Francuskiego.

Jest adiunktką w Akademii Leona Koźmińskiego oraz dyrektorką Centrum Badań Kobiet i Różnorodności w Organizacjach. Specjalizuje się w zagadnieniach płci i różnorodności w organizacjach, ze szczególnym uwzględnieniem uczelni. Obroniła prace doktorską w 2020 r. pod opieką prof. Grzegorza Mazurka, która została wyróżniona w konkursie Komitetu Nauk Organizacji i Zarządzania (KNOiZ) PAN.
Jest laureatką stypendium Ministra Nauki dla Młodych Wybitnych Naukowców oraz Fulbrighta, Etiuda (NCN) i NCBiR. Dr Górska prowadziła oraz brała udział w licznych grantach krajowych oraz międzynarodowych finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki (Preludium, Etiuda, Sonata, Opus), British Academy, Fundusze Unijne, Fundusze Norweskie, w ramach akcji COST oraz Akademię Leona Koźmińskiego.
Jest autorką kilkudziesięciu prac naukowych (w tym z listy JCR i ABS), a jej artykuły były publikowane w prestiżowych międzynarodowych czasopismach naukowych, takich jak Gender, Work and Organizations, Accounting, Auditing & Accountability Journal, Information & Management.
Obecnie pełni funkcje współredaktorki w czasopiśmie Tamara: Journal for Critical Organization Inquiry oraz jest członkinią Early Career Editorial Board w czasopiśmie Equality, Diversity and Inclusion: An International Journal.
Międzynarodowe doświadczenie zdobywała w Columbia Business School w Nowym Jorku i ESCP Business School w Berlinie. Oprócz działalności badawczej
i dydaktycznej, w Akademii Leona Koźmińskiego jest członkinią biura ds. Wpływu, Akredytacji, Rankingów i Strategii, ekspertką od antydyskryminacji, doradczynią Rektora ds. wpływu oraz rzeczniczką dyscyplinarną doktorantów.

Prof. dr hab. n. med. i n. o zdr. Michał Grąt jest absolwentem kierunku lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, specjalistą chirurgii ogólnej, chirurgii onkologicznej i transplantologii klinicznej. Od 2022 roku jest Kierownikiem Kliniki Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby WUM, oddziału referencyjnego w zakresie chirurgii wątroby i dróg żółciowych oraz jednego z największych ośrodków przeszczepiania wątroby na świecie. W maju 2024 r. został powołany na stanowisko konsultanta krajowego w dziedzinie transplantologii klinicznej, a w 2022 r. został członkiem Krajowej Rady Transplantacyjnej. Jego zainteresowania kliniczne i naukowe dotyczą chirurgii i transplantologii, ze szczególnym uwzględnieniem chirurgii wątroby i dróg żółciowych oraz przeszczepiania wątroby. Jest autorem i współautorem licznych publikacji z zakresu chirurgii wątroby i dróg żółciowych. Jako kierownik projektów prowadził badania finansowane przez Narodowe Centrum Nauki oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Sumaryczna punktacja Impact Factor jego publikacji wynosi 347, punktacja MEiN – 8424, a indeks Hirscha – 18. Artykuły prof. Grąta ukazują się w najbardziej prestiżowych czasopismach na świecie z zakresu chirurgii i transplantologii – Annals of Surgery, American Journal of Transplantation, czy Journal of Hepatology. Prof. Grąt wprowadził w Polsce szereg innowacyjnych na skalę krajową i międzynarodową metod leczenia. Rozpoczął pierwszy w Polsce program przeszczepiania jednej wątroby podzielonej dla dwóch dorosłych biorców, wprowadził pierwszy w Polsce i jeden z pierwszych na świecie program modulacji przepływu wrotnego po przeszczepieniu całej wątroby, przeprowadził pierwsze w Polsce pobranie fragmentu wątroby od dawcy żywego metodą laparoskopową oraz metody pozaustrojowej perfuzji wątroby w hipotermii i normotermii. W 2024 roku przeprowadził pierwsze w kraju wspomagające przeszczepienie fragmentu wątroby, które jednocześnie było pionierską w skali świata tego typu transplantacją wykonaną z powodu urazu. Od 2020 roku jest Dyrektorem Szkoły Doktorskiej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, w której wprowadził nowoczesny program kształcenia w języku angielskim oraz szereg działań zwiększających umiędzynarodowienie. Prof. Grąt uzyskał szereg nagród i wyróżnień, między innymi International Liver Transplantation Society, Fundacji Kościuszkowskiej, Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności, Tygodnika Polityka oraz towarzystw naukowych.

Jest profesorką w Katedrze Psychologii Miejsca i Zmiany Społecznej na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jest absolwentką Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Matematyczno-Przyrodniczych Uniwersytetu Warszawskiego. W 2013r. obroniła pracę doktorską na Uniwersytecie Fryderyka Schillera w Jenie, gdzie jej studia doktoranckie miały charakter interdyscyplinarny i obejmowały pogranicza psychologii, ekonomii i socjologii. W 2020 Dr Hansen uzyskała na Uniwersytecie Warszawskim stopień doktor habilitowanej, a w 2024 stanowisko profesora.

Jej zainteresowania naukowe obejmują przede wszystkim społeczną psychologię języka, ale dotyczą też szerzej takich obszarów jak poznanie społeczne, uprzedzenia i stereotypizacja, czy kultura i porównania międzykulturowe.Prof. Hansen bada m.in. postrzeganie osób mówiących z obcym akcentem, wpływ żeńskich form nazw zawodów na postrzeganie kobiet, język osób niebinarnych, postawy puryzmy językowego, czy różnice kulturowe w postrzeganiu społecznym.

Prof. Hansen była stypendystką m.in. Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, Deutscher Akademischer Austauschdienst czy też otrzymała stypendium MNiSW dla wybitnych młodych naukowców. Otrzymywała też nagrody rektora Uniwersytetu Warszawskiego za najlepsze publikacje. Dr Hansen odbyła naukowe staże zagraniczne na Uniwersytecie Yale, Uniwersytecie Cornell i na Uniwersytecie w Bernie. Pracowała też w Instytucie Leibniza w Mannheim.

Jest autorką i współautorką ponad 40 publikacji z listy JCR, na temat których więcej informacji można znaleźć na jej profilu ResearchGate czy Google Scholar. Od 2021 roku jest redaktorką naczelną czasopisma Psychology of Language and Communication. Prof. Hansen jest też członkinią zarządu International Association of Language and Social Psychology. Bardziej ogólnie, Prof. Hansen działa na rzecz otwartej nauki jako redaktorka naczelna darmowego czasopisma open-access oraz aktywnie popularyzuje wyniki badań naukowych zarówno w mediach, jak i koordynując udział Wydziału Psychologii UW na Piknikach Naukowych.

Prywatnie mama dwójki dzieci oraz założycielka Foodsharing w Polsce – ruchu przeciwko marnowaniu żywności.

Dr inż. Monika Janik ukończyła studia (mgr inż.) na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, kierunek: Biotechnologia. Następnie kontynuowała kształcenie na Universite du Quebec en Outaouais (Kanada). W czerwcu 2019 roku uzyskała z wyróżnieniem stopień doktora, specjalność: fotonika. Staż podoktorski (2019-2023) odbyła na Politechnice Gdańskiej. Obecnie pracuje na Politechnice Warszawskiej na stanowisku adiunkta.

Jej dotychczasowe doświadczenia oraz interdyscyplinarne wykształcenie pozwalają na działanie na granicy dziedzin i podejmowanie kluczowych tematów dotyczących technologii czujnikowych. W swojej pracy łączy doświadczenie biotechnologiczne i fotoniczne głównie w kierunku rozwoju biosensoryki. Aktywnie promuje działania interdyscyplinarne oraz wspiera studentów w ich karierze naukowej, oferując mentoring i doradztwo w zakresie możliwości kariery akademickiej oraz pracy na uczelni.

Dr inż. Janik jest obecnie autorką i współautorką ponad 30 publikacji z listy JCR (H index 15) oraz 3 zgłoszeń patentowych. Ponadto, jest recenzentką dla wielu czasopism z listy JCR. W październiku 2023 roku dołączyła również do grona edytorów czasopisma Scientific Reports (Nature) oraz Results in Optics (Elsevier).

Jej działania naukowe nad przystosowaniem czujników optycznych do nowych zastosowań, głównie biomedycznych, były wielokrotnie nagradzane, m.in. prestiżowym stypendium START (FNP 2021), zespołową oraz indywidualną Nagrodą Rektora Politechniki Warszawskiej (kolejno 2020 i 2023), czy znalezieniem się na liście laureatów pierwszej edycji konkursu „Najlepsi z Najlepszych PW” (2023).

Dr inż. Janik aktywnie uczestniczy w różnorodnych projektach, zarówno wdrożeniowo naukowych jak i tych dotyczących badań podstawowych. Do tej pory pracowała w ponad 10 krajowych i międzynarodowych projektach, w tym w programach takich jak TeamNET FNP, TECHMATSTRATEG NCBiR, OPUS, NCN w Polsce oraz Industrial Research Chair w Kanadzie. Współpracuje także z partnerami komercyjnymi, aby efektywnie rozwijać działania naukowo-wdrożeniowe.

Obecnie jest kierowniczką 3 projektów. Jeden z nich, Lab Tech of Excellence finansowany ze środków Politechniki Warszawskiej w zakresie Programu IDUB pt. „Rozwój sensorów dwudomenowych do identyfikacji analitów w złożonych matrycach” o budżecie 1.8 mln PLN umożliwił jej w marcu 2024 roku założenie grupy badawczej “Biofunkcjonalizacji i Zaawansowanych Rozwiązań Czujnikowych”.

Dr. hab. Michał Jakubowicz – geolog, prof. ucz. Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Specjalizuje się w dziedzinie sedymentologii i geochemii skał węglanowych. Obecnie jego zainteresowania naukowe skupiają się głównie na odtwarzaniu środowiska sedymentacji wapieni wysięków metanu; oprócz tego od latprowadzi badania poświęcone paleoekologii paleozoicznych koralowców, środowisk rozwoju struktur sedymentacyjnych pochodzenia mikrobialnego, a także mechanizmów wzrostu głębokomorskich budowli węglanowych. Prace doktorską obronił na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 2013–2014 był stypendystą Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD) w Laboratorium Izotopów Stabilnych GeoZentrum Nordbayern, Frierdich-Alexander Universität Erlangen-Nürnberg (Niemcy). Współautor kilkudziesięciu artykułów naukowych w międzynarodowych czasopismach i monografiach naukowych; kierownik czterech grantów badawczych Narodowego Centrum Nauki i Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wyróżniony m. in. 1. Miejscem w konkursie Poznańskiego Oddziału Polskiej Akademii Nauk na najlepszą pracę doktorską napisaną przez doktoranta w roku 2013, Nagrodą dla Studentów Zagranicznych Instytutu Fizyki Ziemi w Paryżu (2013), Nagrodą im. Ignacego Domeyki Polskiej Akademii Nauk (2016), a także stypendiami: Fundacji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (2014–2015), dwukrotnie programu Start Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (w tym 2015–2016 ze szczególnym wyróżnieniem; 2016–2017) oraz stypendium dla wybitnych młodych naukowców Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2018–2021 roku).

Dr Katarzyna Klonowska – Od stycznia 2024 kieruje Zakładem Genetyki Nowotworów w Instytucie Chemii Bioorganicznej PAN (ICHB PAN) w Poznaniu (https://portal.ichb.pl/z-d-genetyki-nowotworow/). W roku 2017 uzyskała stopień doktora w ICHB PAN w Poznaniu, a w latach 2018-2023 odbyła staż podoktorski na Uniwersytecie Harvarda (Harvard Medical School) i w Brigham and Women’s Hospital w Bostonie w grupie Dr. David’a Kwiatkowskiego – światowego lidera w genetyce stwardnienia guzowatego (ang. Tuberous Sclerosis Complex, TSC).

Obecnie badania dr Katarzyny Klonowskiej koncentrują się na zgłębianiu podłoża genetycznego nowotworów, ze szczególnym uwzględnieniem genetyki zespołów dziedzicznych predysponujących do występowania nowotworów związanych z inaktywacją genów supresorowych (ang. Tumor Suppressor Syndromes, TSS). Jednym z głównych obszarów zainteresowań jest charakterystyka mozaikowatości i spektrum mutacji somatycznych w guzach u pacjentów z TSC. Badania dr Katarzyny Klonowskiej zostały podsumowane w 21 publikacjach w czasopismach z bazy Web of Science, w tym w Nature Communications, Journal of Clinical Investigation, Clinical Cancer Research czy American Journal of Human Genetics.

Dotychczas dr Katarzyna Klonowska kierowała 3 grantami badawczymi. W trakcie stażu w Bostonie, uzyskała i zrealizowała prestiżowy grant TSC Alliance Postdoctoral Fellowship Award, finansowany przez fundację TSC Alliance (Maryland, USA). Kierowała/kieruje również grantami PRELUDIUM i OPUS finansowanymi przez Narodowe Centrum Nauki. Dr Katarzyna Klonowska otrzymała także kilkanaście nagród za osiągnięcia naukowe w Polsce, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, w tym Stypendium Prezesa PAN oraz dwukrotnie nagrodę Research Excellence Award 2020 i 2021, przyznaną w Brigham and Women’s Hospital w Bostonie.

Jest absolwentem kierunku Biologia stosowana (2011) na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej i Nauk o Zwierzętach (dawniej: Wydział Hodowli i Biologii Zwierząt), Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Stopień doktora w dziedzinie nauk biologicznych uzyskał w roku 2018, a w roku 2022 stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk rolniczych na macierzystym Wydziale. Obecnie zatrudniony jest na stanowisku adiunkta w Katedrze Fizjologii, Biochemii i Biostruktury Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, pełniąc funkcję Kierownika Katedry. Odbył długoterminowy staż naukowy w Department of Hepatology and Gastroenterology and the Interdisciplinary Centre of Metabolism: Endocrinology, Diabetes and Metabolism, Charité-University Medicine w Berlinie. Prowadzone przez niego badania dotyczą przede wszystkim hormonalnej regulacji metabolizmu i funkcji endokrynnej tkanek obwodowych związanych z przemianami węglowodanów i lipidów ze szczególnym uwzględnieniem tkanki tłuszczowej, trzustki, wątroby i mięśni. Badania prowadzone są zarówno w odniesieniu do organizmu zdrowego jak również stanów patofizjologicznych, takich jak: otyłość, syndrom metaboliczny, cukrzyca typu 1 i 2. Jego warsztat badawczy oparty jest na modelach in vitro oraz zwierzęcych modelach in vivo.

Jest autorem i współautorem ponad 100 artykułów opublikowanych w czasopismach z listy JCR. Podczas pracy naukowej był i jest kierownikiem projektów badawczych finansowanych przez NCN (Preludium, Opus), NCBiR (Nutritech), Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, opiekunem dwóch projektów Preludium oraz wykonawcą w kilkunastu projektach finansowanych ze źródeł krajowych oraz Europejskich (np. 7 program ramowy). Jest laureatem stypendiów Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Stypendium EFS oraz nagród JM Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu przyznanych za prowadzoną działalność naukową.

Tomasz Kościółek uzyskał tytuł magistra chemii na Uniwersytecie Jagiellońskim w 2010 r. oraz stopień doktora nauk biologicznych na University College London (Wielka Brytania) w 2016 r. W latach 2016-2019 odbył staż podoktorski w grupie Roba Knighta na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego (USA). W latach 2019-2023 był liderem grupy bioinformatyki w Małopolskim Centrum Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 2023-2024 był profesorem uczelni Politechniki Śląskiej w Gliwicach, zatrudnionym w ramach programu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza. Od 2024 roku jest Liderem Grupy Badawczej w Sano – Centrum Medycyny Obliczeniowej w Krakowie. Tomasz jest także współzałożycielem onebiome Sp. z o.o. oraz doradcą Human Biome Institute s.a.

Pracuje nad rozwojem i zastosowaniem metod obliczeniowych w celu lepszego zrozumienia funkcji i dynamiki ludzkiego mikrobiomu jelitowego. Przyczynił się do rozwoju zestawu narzędzi powszechnie stosowanych w analizach mikrobiomów – QIIME 2 i Qiita – a także pracuje nad najnowocześniejszymi metodami uczenia maszynowego i statystycznymi do przewidywania funkcji białek (deepFRI) lub modelowania dysbiozy i dynamika mikrobiomu. Celem jego grupy jest zbudowanie wielopoziomowego zrozumienia mikrobiomu od genów, poprzez struktury, po funkcje i terapie.

Jest Profesorem Wojskowej Akademii Technicznej im. Jarosława Dąbrowskiego na Wydziale Inżynierii Lądowej i Geodezji. Rozprawę doktorską nt. „Badanie wiarygodności prędkości stacji permanentnych w regionalnych sieciach GNSS w kontekście analiz geodynamicznych” obroniła z wyróżnieniem w 2016 r., a w 2019 r. uzyskała stopień doktora habilitowanego za osiągnięcie naukowe „Analiza modelu funkcjonalnego geodezyjnych szeregów czasowych z uwzględnieniem procesów stochastycznych”. W swojej codziennej pracy zajmuje się analizami geodezyjnych szeregów czasowych określając wiarygodność globalnych układów odniesienia w geodezji oraz możliwych zmian klimatu.

Dr hab. inż. Anna Kłos jest współautorką 32 publikacji w czasopismach wyróżnionych w JCR oraz 150 prezentacji na konferencjach naukowych. Wykonawca 18 projektów badawczych, w tym projektu finansowanego przez Unię Europejską czy projektu finansowanego przez Niemiecką Wspólnotę Badawczą (DFG, German Research Foundation). Kierowniczka projektu Narodowego Centrum Nauki SONATA-12. Jest laureatką prestiżowego stypendium START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2018), laureatką Stypendium MNiSW dla wybitnych młodych naukowców (2020), laureatką nagrody naukowej Wydziału IV Nauk Technicznych PAN (2020) oraz laureatką nagrody międzynarodowej Europejskiej Unii Nauk o Ziemi dla wybitnych młodych naukowców (2021). Praktykowała w University of Bonn w Niemczech, German Research Centre for Geosciences GFZ w Niemczech, University of Luxembourg w Luksemburgu oraz Royal Observatory of Belgium w Belgii. Otrzymała 6 stypendiów międzynarodowych oraz prestiżową pozycję Visiting Professor na Univeristy of Bonn jako Mercator Fellow. Jest członkiem panelu edytorów w czasopismach „Journal of Geodesy” (Springer-Verlag) i „GPS Solutions” (Springer-Verlag) oraz redaktor naczelną czasopisma „Geodesy and Cartography” wydawanego pod auspicjami Komitetu Geodezji PAN. Członek Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk w kadencji 2020-2024. Członek 7 organizacji międzynarodowych oraz prowadząca dwie międzynarodowe wspólne grupy badawcze Międzynarodowej Asocjacji Geodezji: „Time series analysis in geodesy” oraz „Assessing impacts of loading on Reference Frame realizations”. Członek panelu sterującego grupą Międzynarodowej Asocjacji Geodezji Inter-Commission Committee on „Geodesy for Climate Research” oraz panelu sterującego dywizją Geodezji Europejskiej Unii Nauk o Ziemi. Prowadząca sesje na konferencjach międzynarodowych. Wygłosiła 4 referaty zaproszone w instytucjach zagranicznych i polskich. Wiceprzewodnicząca Komitetu Organizacyjnego Ogólnopolskiego Konkursu Prac Dyplomowych na kierunku Geodezja i Kartografia, koordynator konkursu na najlepsze wystąpienia młodych naukowców podczas konferencji Amerykańskiej Unii Geofizycznej w sekcji geodezji (Geodesy Section Outstanding Student Poster Awards). Wypromowała dwie prace doktorskie w roli promotora pomocniczego oraz jedną pracę doktorską w roli promotora. Obecnie jest promotorem jednego przewodu doktorskiego.

Jest Profesorem Politechniki Poznańskiej w Instytucie Radiokomunikacji. Ukończył studia magisterskie na kierunku Elektronika i telekomunikacja z wyróżnieniem na Politechnice Poznańskiej w 2010 roku. W roku 2015 obronił z wyróżnieniem pracę doktorską w dyscyplinie Informatyka techniczna i telekomunikacja, a w 2022 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego w tejże dyscyplinie. Od roku 2023 jest zatrudniony na stanowisku profesora.

Do głównych zainteresowań naukowych Prof. Kryszkiewicza należą techniki łączności bezprzewodowej np. w systemie 5G. W ramach szeregu realizowanych projektów naukowych zajmował się, m. in., systemami wielotonowymi, wieloantenowymi, dynamicznym dostępem do widma elektromagnetycznego, a także zapewnieniem efektywności energetycznej transmisji.

Prof. Kryszkiewicz kierował lub brał udział w wielu projektach badawczych finansowanych ze środków MNiSW, NCN, NCBiR, a także Unii Europejskiej w ramach 7. Programu Ramowego, programu Horyzont 2020 i Horyzont Europa. Współpracował z naukowcami z wielu wiodących uniwersytetów i instytucji badawczych,  a także odbywał krótkoterminowe staże badawcze. W 2019 roku pracował w przedsiębiorstwie Fairspectrum, lidera technologii dynamicznego dostępu do widma elektromagnetycznego. Od 2020 roku jest też współzałożycielem spin-offu Rimedo labs, m.in. realizującego projekty głównie w obszarze Open-RAN we współpracy ze światowymi gigantami technologicznymi np. Amazon, Deutsche Telekom. Otrzymał stypendium Fundacji Fulbrighta na pobyt w Worcester Polytechnic Institute, Massachusetts, USA,  w roku 2021. Od 2023 roku był przewodniczącym, a aktualnie wiceprzewodniczącym polskiego oddziału IEEE Communications Society.

Prof. Paweł Kryszkiewicz był wielokrotnie nagradzany za swoją działalność naukową m.in. stypendium dla wybitnego młodego naukowca (MNiSW, 2017), stypendium START (FNP, 2017), pierwsza nagroda w konkursie na najlepszą pracę doktorską z zakresu radiokomunikacji i technik multimedialnych (Fundacja Wspierania Rozwoju Radiokomunikacji i Technik Multimedialnych, 2016), wyróżnienie w konkursie na najlepszą pracę opublikowaną przez młodego naukowca (PAN Poznań, 2013).

Prof. Kryszkiewicz jest autorem bądź współautorem ponad 100 artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach międzynarodowych (większość z Listy Filadelfijskiej) bądź zaprezentowanych podczas międzynarodowych konferencji, a także jednej książki i dwóch rozdziałów w książkach. Więcej informacji można znaleźć na: https://scholar.google.pl/citations?hl=pl&user=TUfpNJMAAAAJ

Jest profesorem Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, pracuje na Wydziale Matematyki i Informatyki, w Katedrze Teorii Ergodycznej i Układów Dynamicznych. Członkini zespołu Dynamika i Teoria Ergodyczna w ramach Uniwersyteckiego Centrum Doskonałości DAMSI. Laureatka m.in. nagrody im. Kazimierza Kuratowskiego i nagrody PTM dla młodych matematyków. Stypendystka FNP i MNiSW. Absolwentka ZS UMK Gimnazjum i Liceum Akademickiego. Pracę magisterską oraz doktorską napisała pod kierunkiem prof. Mariusza Lemańczyka. Po obronie doktoratu pracowała przez dwa lata w IM PAN oraz odbyła staż podoktorski w CNRS (University of Aix-Marseille, Francja). Jej zainteresowania badawcze w ostatnim czasie koncentrują się wokół hipotezy Sarnaka dotyczącej losowości funkcji Möbiusa i zagadnień związanych z teorią układów B-wolnych oraz ich powiązań z teorią liczb.

Dr Jan Łyczakowski ukończył studia na kierunku biotechnologia na Uniwersytecie w Edynburgu, a następnie, w roku 2018 obronił doktorat na Wydziale Biochemii Uniwersytetu w Cambridge w Wielkiej Brytanii.

Obecnie, dzięki finansowaniu z programów SONATA 17 oraz OPUS 24 Narodowego Centrum Nauki, dr Łyczakowski prowadzi w Katedrze Użytkowania Lasu i Techniki Leśnej Wydziału Leśnego Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie badania nad strukturą biochemiczną i biosyntezą wielocukrów tworzących biomasę roślinną oraz nad wpływem tejże struktury na właściwości materiałów pochodzenia roślinnego, takich jak drewno. Prowadzone przez niego badania umożliwiają rozwój zielonych technologii opartych na odnawialnej materii roślinnej, takich jak n.p. wydajna produkcja biopaliw z odpadów leśnych lub rolnych.

W swej pracy badawczej dr Łyczakowski stosuje różnorodne techniki biochemiczne w celu poznania struktury wielocukrów tworzących biomasę roślinną, oraz techniki molekularnej filogenetyki aby zbadać mechanizmy jej tworzenia. Prace badawcze prowadzi też z wieloma współpracownikami międzynarodowymi oraz krajowymi. Badania prowadzone z Sainsbury Laboratory University of Cambridge umożliwiają wykorzystanie niskotemperaturowej mikroskopii elektronowej w celu obrazowania najmniejszych struktur budujących drewno. Wraz z współpracownikami z University of Warwick prowadzi analizy oddziaływań pomiędzy wielocukrami w drewnie z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego ciał stałych. Współpraca z instytutem Scion z Nowej Zelandii umożliwia wykorzystanie inżynierii genetycznej w celu zmienienia struktury drewna. Na forum krajowym współpracuje z badaczami  z Uniwersytetu Śląskiego, wraz z którymi prowadzi analizy spektroskopowe drewna oraz bada właściwości mechaniczne materiałów roślinnych, oraz z badaczami z Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie, z którymi opracowuje techniki identyfikacji mikroorganizmów w oparciu o analizę struktury otaczających ich komórki polisacharydów.

Oprócz pracy naukowej, dr Łyczakowski stara się komunikować i popularyzować wyniki swoich badań wśród szerszej opinii publicznej. W roku 2019 współorganizował wystawę o budownictwie z drewna na Royal Society Summer Science Exhibition w Londynie. Regularnie udziela się też na wydarzeniach związanych z popularyzacją wiedzy o badaniach nad roślinami takich jak np. Fascynujący Dzień Roślin. Główne cele w AMU, które chce osiągnąć to promowanie umiędzynarodowienia nauki w Polsce oraz propagowanie popularyzacji nauki i badań.

Zatrudniona jest jako adiunkt, pracownik naukowy na Wydziale Lekarskim z Oddziałem Stomatologii i Oddziałem Nauczania w Języku Angieskim Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Jej główna działalność naukowa koncentruje się na poszukiwaniu nowych nanoterapeutyków, opartych głównie na nanocząstkach metalicznych oraz substancjach aktywnych błonowo, mogących znaleźć praktyczne zastosowanie w leczeniu zakażeń bakteryjnych i grzybiczych, a także chorób nowotworowych.

Tytuł doktora nauk medycznych uzyskała w roku 2018. Była kierownikiem i wykonawcą zarówno polskich projektów badawczych finansowanych ze środków Narodowego Centrum Nauki, jak i wykonawcą w grantach realizowanych we współpracy międzynarodowej. Swoje doświadczenie naukowe poszerzała również podczas staży naukowych, m.in. na Uniwersytecie Kopenhaskim (Dania). Jest laureatką stypendium Naukowej Fundacji Polpharmy oraz laureatką kilku nagród JM Rektora UMB za osiągnięcia naukowe. Wyniki swoich badań zaprezentowała w blisko 50 publikacjach naukowych, głównie w czasopismach z listy JCR.

Dr inż. Krzysztof Ptaszyński jest adiunktem w Zakładzie Teorii Nanostruktur i Materiałów Kwantowych w Instytucie Fizyki Molekularnej PAN. Ukończył kierunek fizyka techniczna na Politechnice Poznańskiej. W 2019 roku obronił pracę doktorską pod kierunkiem prof. dr hab. Bogdana Bułki. Następnie, odbył 1,5-roczny staż podoktorski na Uniwersytecie w Luksemburgu w grupie prof. Massimiliano Esposito.

Jego zainteresowania dotyczą teoretycznego opisu zjawisk nierównowagowych w układach otwartych z użyciem metod fizyki statystycznej. Dotychczasowe badania skupiały się na charakteryzacji fluktuacji prądowych w układach kropek kwantowych, jak również korelacji opisywanych z użyciem teorii informacji oraz ich roli w genezie termodynamicznej nieodwracalności. Obecnie realizuje projekt badawczy poświęcony nierównowagowym przejściom fazowym w klasycznych oraz kwantowych układach otwartych.

Krzysztof Ptaszyński jest kierownikiem projektu Sonata finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki, wcześniej realizował natomiast projekty Preludium oraz Etiuda. Jest również laureatem stypendium START przyznawanego przez Fundację na Rzecz Nauki Polskiej, stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców oraz nagrody Prezesa Rady Ministrów za rozprawę doktorską.

Adiunkt w Zakładzie Historii Filozofii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, absolwent filozofii i sinologii tegoż uniwersytetu, na którym obronił w 2019 z wyróżnieniem rozprawę doktorską. W oparciu o nią powstała książka Chinese Philosophy of History. From Ancient Confucianism to the End of the Eighteenth Century (Bloomsbury, 2020) oraz analogiczna monografia polskojęzyczna (Wydawnictwo Naukowe UAM, 2019), będąca pierwszym studium filozofii dziejów i historiografii innych niż zachodnie.

Autor kilkunastu artykułów naukowych w czołowych periodykach poświęconych filozofii chińskiej (od starożytności po sino-marksizm), a także filozofii politycznej, teorii historiografii, filozofii religii oraz historii idei. Kierownik grantów Narodowego Centrum Nauki (Opus i Preludium), Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki Polskiej oraz główny wykonawca European Research Council Consolidator Project („Narrative Modes of Historical Discourse in Asia”). Badacz wizytujący uniwersytety w Lejdzie, Pekinie, Tiencinie i Hong Kongu; członek zarządów Society for Asian and Comparative Philosophy (SACP; zał. 1968) oraz European Association for Chinese Philosophy (EACP), a także rady wydawniczej czasopisma Asian Studies (96 percentyl Scopusa) i serii Studies in the History of Political Thought wydawnictwa Brill. Recenzent NCN oraz szeregu periodyków i wydawnictw II poziomu. Stypendysta m.in. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Fundacji Na Rzecz Nauki Polskiej (START, 2021, z wyróżnieniem), Funduszu Rodziny Kulczyków; laureat Young Scholar Award przyznawanych przez wspomniane SACP i EACP (2019) oraz nagród Rektora UAM.

W 2024 Dawid Rogacz oraz prof. Selusi Ambrogio (Uniwersytet w Maceracie, Włochy) opublikowali nakładem wydawnictwa Bloomsbury Academic trzytomową, liczącą ok. 1500 stron nowatorską historię filozofii chińskiej, koordynując w tym celu prace zespołu 75 badaczy z 4 kontynentów. Opracowanie to uzupełnia luki w istniejącym stanie wiedzy na temat myśli chińskiej, uwzględniając m.in. starożytną chińską myśl ekonomiczną, chińskie filozofki okresu klasycznego, konfucjański utylitaryzm, myśl sino-muzułmańską, chińską filozofię analityczną, bioetykę chińską czy filozofię mniejszości etnicznych ChRL.

Jest historyczką sztuki i archeolożką, adiunktką na Wydziale „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego.

Laureatka „Diamentowego Grantu” MNiSW (2014), „Miniatury” NCN (2021) i „Sonaty” NCN (2025). Stypendystka Fundacji z Brzezia Lanckorońskich (2016), Fundacji Kościuszkowskiej (2018) oraz Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (2019). Finalistka konkursu nagród naukowych tygodnika „Polityka” (2020). Laureatka nagrody im. Anny Zeidler-Janiszewskiej za najlepszy debiut książkowy przyznawanej przez Komitet Nauk o Kulturze PAN (2021) oraz Stypendium Ministra dla wybitnych młodych naukowców (2023). Członkini Stowarzyszenia Krytycznych Studiów nad Dziedzictwem (Association of Critical Heritage Studies) i współzałożycielka Central Eastern Europe Chapter tegoż Stowarzyszenia.

Autorka dwóch monografii dotyczących teoretyzowania muzeów archeologicznych, które ukazały się nakładem Wydawnictwa IBL PAN (2020) oraz Routledge (2023). Redagowała pierwszy w Polsce wstęp do krytycznych studiów nad dziedzictwem (Krytyczne studia nad dziedzictwem: pojęcia, metody, teorie i perspektywy, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 2023).

Wygłaszała wykłady gościnne w Stanford Archaeology Center (2018), Archaeology Centre, University of Toronto (2020), Institute of Sustainable Heritage, UCL (2021) czy na Uniwersytecie La Sapienza (2024).

W ciągu ostatnich lat współpracowała z Muzeum Narodowym w Warszawie, Zachętą Narodową Galerią Sztuki, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie i Muzeum Architektury we Wrocławiu.

Interesuje się studiami muzealnymi, krytycznymi studiami nad dziedzictwem oraz przecięciem sztuki współczesnej i archeologii.

Dr hab. Bartosz Szyszko pracuje w Zakładzie Chemii Organicznej na Wydziale Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. W 2014 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską dotyczącą syntezy, reaktywności i chemii koordynacyjnej acenoporfirynoidów, której promotorem był prof. Lechosław Latos-Grażyński. W 2015 roku dr hab. Szyszko odbył staż podoktorski w grupie prof. Jonathana Nitschke na Wydziale Chemii Uniwersytetu w Cambridge, podczas którego prowadził prace nad syntezą klatek supramolekularnych z wykorzystaniem metody samoasocjacji z subkomponentów. Habilitację uzyskał w 2021 roku na podstawie cyklu artykułów poświęconego wykorzystaniu porfirynoidów w charakterze elementów konstrukcyjnych układów supramolekularnych.

Od 2023 r. dr hab. Szyszko jest zatrudniony na stanowisku profesora Uniwersytetu Wrocławskiego w Zakładzie chemii organicznej na Wydziale Chemii. W latach 2017 – 2024 dr hab. Szyszko kierował utworzoną przez siebie studencką Pracownią Zaawansowanych Metod Syntezy, a od roku 2021 prowadzi Zespów Badawczy Organicznej Chemii Supramolekularnej (www.bszyszko.pl). W kadencji 2020-2024 pełnił funkcję Prodziekana ds. ogólnych Wydziału Chemii UWr.

Po habilitacji dr hab. Szyszko zainicjował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego nową linię tematyczną skoncentrowaną wokół syntezy i struktury układów zablokowanych mechanicznie. Jego zainteresowania naukowe wpisują się w obszar chemii makrocyklicznej i supramolekularnej. Realizowana w zespole tematyka badawcza związana jest z syntezą, badaniem właściwości, struktury i dynamiki związków makrocyklicznych oraz architektur supramolekularnych takich jak molekularne klatki oraz układy zablokowane mechanicznie (węzły, sploty, rotaksany).

Dr hab. Szyszko jest Autorem i współautorem 34 artykułów naukowych opublikowanych w prestiżowych czasopismach chemicznych, w tym Angewandte Chemie, Journal of the American Chemical Society i Nature Communications. Jest laureatem grantów NCN PRELUDIUM, SONATA, SONATA BIS, OPUS, PRELUDIUM BIS. Za swoją pracę naukową nagradzany był prestiżowymi nagrodami i wyróżnieniami środowiskowymi, w tym Nagrodą im. W. Kołosa (PAN), Nagrodą Iuvenes Wratislaviae (PAN Wrocław), Stypendium START (FNP), Stypendium dla młodych naukowców (MNiSW) i Stypendium Maxa Borna.

Dr hab. inż. Żaneta Świderska-Chadaj, prof. PW jest ekspertem w dziedzinie analizy obrazu biomedycznego i biologicznego. W pracy badawczej zajmuje się opracowywaniem nowych rozwiązań wykorzystujących sztuczną inteligencję  do wspomagania diagnostyki medycznej (histopatologicznej i radiologicznej) oraz analizy procesów biologicznych. Jej badania mają charakter aplikacyjny i interdyscyplinarny: łączą takie dziedziny jak głębokie uczenie się, uczenie maszynowe i wizja komputerowa, biologia i medycyna. Badaczka ściśle współpracuje z ekspertami z wielu dziedzin.

Dr hab. inż. Żaneta Świderska-Chadaj jest profesorem na Politechnice Warszawskiej, gdzie prowadzi badania w obszarze biomedycznym. Stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie Inżynieria Biomedyczna uzyskała na Politechnice Warszawskiej w 2022 r., doktora w dyscyplinie Informatyka na Politechnice Warszawskiej w 2017 r., magistra na Politechnice Warszawskiej w 2014 r. oraz inżyniera na Politechnice Śląskiej w 2012 r. Badaczka zdobyła doświadczenie w pracy w międzynarodowych zespołach badawczych podczas 2,5-letniego stażu podoktorskiego w renomowanej grupie badawczej Computational Pathology w Radboudumc w Nijmegen, Niderlandy (2017-2020), wizyty studyjnej w Cedars-Sinai w USA (2019) oraz 3-miesiecznego stażu na Uniwersytecie Castilla La Mancha w Ciudad Real w Hiszpanii (2017). Jest członkiem IEEE oraz ELLIS Unit Warsaw . Została laureatką nagród naukowych Rektora Politechniki Warszawskiej oraz nagrody dla Wybitnych Młodych Naukowców Start FNP (2020 r.), Stypendium Ministra (2021 r.) oraz Nagrody Naukowej POLITYKI (2022 r.). Badaczka zastała również wyróżniona wśród TOP 100 Women in AI Fundacji Perspektywy. W latach 2021-2025 pracowała w firmie Bayer, a od 2025 w kieruje zespołem Analizy obrazowych danych medycznych w Instytucie Badawczym IDEAS.

Badaczka aktywnie działa na rzecz promocji nauki, poprzez udział w działaniach, takich jak program monitoringowy Women in Tech fundacji Perspektywy oraz liczne wykłady gościnne promujące naukę.

Michał Tomza jest profesorem, kierownikiem grupy badawczej Kwantowych Układów Molekularnych oraz kierownikiem Centrum Fizyki Atomowej Molekularnej i Optycznej na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Specjalizuje się w fizyce i chemii ultrazimnej materii kwantowej, w tym w teorii oddziaływań i zderzeń ultrazimnych atomów, jonów i cząsteczek kontrolowanych za pomocą pól elektromagnetycznych oraz ich zastosowaniach w ścisłej współpracy z grupami doświadczalnymi. Studia magisterskie ukończył w Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Matematyczno-Przyrodniczych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie z wyróżnieniem obronił pracę magisterską z chemii kwantowej w 2009. Następnie odbył studia doktorskie w systemie cotuttele na Wydziale Chemii UW oraz w Instytucie Fizyki Uniwersytetu w Kassel w Niemczech. W 2014 obronił z wyróżnieniem pracę doktorską pt. „Dynamika i kontrola kwantowa ultrazimnych cząsteczek w polach zewnętrznych”. Promotorami byli Robert Moszyński oraz Christiane Koch. Staż podoktorski w latach 2014-2016 odbył w Instytucie Nauk Fotonicznych w Barcelonie w Hiszpanii, gdzie pracował w grupie badawczej Macieja Lewensteina. Od 2016 jest zatrudniony na UW, najpierw w Centrum Nowych Technologii a następnie od 2017 na Wydziale Fizyki. W ramach kilkumiesięcznych wizyt naukowych, badania prowadził również na Uniwersytecie w Granadzie, Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej w Vancouver, Uniwersytecie Harvarda, Uniwersyteckie Kolorado w Bulder, Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara, Uniwersytecie w Insbrucku oraz Kalifornijskim Instytucie Technicznym. W 2020 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk fizycznych na podstawie cyklu publikacji pt. „Oddziaływania i zderzenia pomiędzy ultrazimnymi atomami, jonami i cząsteczkami”, a w 2024 tytuł profesora. W 2022 został członkiem Akademii Młodych Uczonych Polskiej Akademii Nauk na kadencję 2022-2026. Jest laureatem wielu nagród za osiągnięcia naukowe, w tym Nagrody Narodowego Centrum Nauki w obszarze nauk ścisłych i technicznych w 2020 oraz Nagrody Prezesa Rady Ministrów za najlepszą habilitację z fizyki w 2021. Realizuje liczne granty badawcze w tym przyznane przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych (ERC Starting), Narodowe Centrum Nauki (Sonata, Sonata Bis, dwa razy Opus) i Fundację na Rzecz Nauki Polskiej (Homing i dwa razt First Team).

Strona www: http://quantmol.uw.edu.pl

I graduated from the Wrocław University of Technology and Adam Mickiewicz University in Poznań, Poland. In 2013, I obtained my PhD degree in chemical sciences at the Institute of Bioorganic Chemistry PAS. For my postdoc, I moved to the Centre for Genomic Regulation in Barcelona, where I joined the group of Roderic Guigó, a recognized leader in computational biology with impressive contributions to genomics and transcriptomics. In 2013, I also became a member of the GENCODE project aiming to provide high quality, evidence-based annotation for human and mouse genomes. Since 2020 I have been leading a computational biology group at the Institute of Bioorganic Chemistry PAS in Poznań.

My major research interests focus on annotation and functional characterization of vertebrate lncRNAs, including zebrafish as a model organism. I support the development of revolutionary new methods for full-length lncRNA annotation at high-throughput scales. My research is funded by the National Science Centre Poland. I was honoured to receive prestigious scholarships including MNiSW and L`Oreal Poland for Women in Science.

Jest pracownikiem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, Katedry Inżynierii Żywności i Organizacji Produkcji. W 2016 roku obronił z wyróżnieniem pracę doktorską, którą realizował pod kierunkiem prof. Doroty Witrowa-Rajchert. W 2020 uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora habilitowanego. Artur Wiktor jest specjalistą z zakresu inżynierii żywności a jego badania koncentrują się na wykorzystaniu zrównoważonych, nietermicznych metod produkcji i utrwalania żywności. Do najważniejszych obszarów jego zainteresowań naukowych należy zaliczyć pulsacyjne pole elektryczne (ang. pulsed electric field, PEF) i możliwości wykorzystania tej techniki w przemyśle spożywczym w celu obniżenia energochłonności i poprawieniu jakości żywności. Ważną częścią jego działalności zawodowej jest także opracowywanie nowych produktów spożywczych.

Artur Wiktor jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych, przede wszystkim w czasopismach z listy JCR. Kierował lub realizował projekty badawcze finansowane w ramach programów Horyzont 2020, ERA-NET Susfood, Lider, Biostrateg, Iuventus Plus, Preludium. Na jego doświadczenie międzynarodowe składają się m.in.  staż w TU Berlin w Niemczech czy pobyt jako Visiting Professor w UBC w Vancouver w Kanadzie dzięki prestiżowemu stypendium Fundacji Dekabana.

Z dorobkiem naukowym Artura Wiktora można zapoznać się m.in. jego profilu ORCID:

https://orcid.org/0000-0003-4058-6010

Adiunkt w Katedrze Postępowania Cywilnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Jest absolwentem prawa i filozofii w ramach Kolegium Międzydziedzinowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Stopień doktora nauk prawnych uzyskał z wyróżnieniem w roku 2019, a w roku 2025 stopień doktora habilitowanego. Osiągnięcie naukowe, będące podstawą nadania stopnia, zostało wyróżnione przez nadającą stopień Radę Naukową Dyscypliny Nauki Prawne Uniwersytetu Warszawskiego. W roku 2024 otrzymał stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców.

Był profesorem wizytującym na Università degli Studi di Milano Statale. Odbył staże naukowe w Max Planck Institute for International, European and Regulatory Procedural Law w Luksemburgu oraz w Max Planck Institute for Comparative and International Private Law w Hamburgu.

Jego zainteresowania naukowe obejmują prawo postępowania cywilnego, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki międzynarodowego i europejskiego prawa procesowego oraz porównawczego prawa procesowego cywilnego, a także prawo prywatne międzynarodowe.

Jest również radcą prawnym, członkiem Krajowej Rady Radców Prawnych i Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie. W kwietniu 2024 r. został powołany przez Prezesa Rady Ministrów w skład Komisji Kodyfikacyjnej Ustroju Sądownictwa i Prokuratury.
Wykaz publikacji dostępny na stronie https://orcid.org/0000-0002-3571-4615